Reisverslag Newfoundland
4 juni t/m 18 juni 2005
Dit is een reisverslag van onze reis naar Newfoundland in Canada. "Hoe komen jullie er nu bij om daar naar toe te gaan???" is een vraag die we heel vaak hebben moeten beantwoorden. We wilden graag naar Oost-Canada. We hadden 3 optie's, naar Toronto en omstreken, naar Nova Scotia of naar Newfoundland. Na deze 3 mogelijkheden te hebben bestudeerd, besloten we te kiezen voor het laatste. We hebben onze vlucht, de autohuur en de eerste overnachting bij het reisbureau geregeld. De overige overnachtingen hebben we ter plekke geregeld. We hadden een 'travel-guide' bij. Hierin stonden alle overnachtingsadressen vermeld. Verder hadden we de 'Lonely Planet Canada' bij en de 'Insight guide'. We hebben zo'n 4000 kilometer gereden en bijna het hele eiland gezien. Wij vonden het een schitterend eiland. Lekker rustig en onherbergzaam. Een echte aanrader!
Dag 1: Zaterdag 4-6-2005
Zaamslag-St John’s
Volgens
het reisbureau moeten we 3 uur van te voren op Zaventem zijn. Dus zodoende stond
Inge haar moeder om 3.15 uur bij ons voor de deur om ons weg te brengen. De reis
naar Brussel verliep voorspoedig. We kwamen ongeveer 10 auto’s tegen. Op het
vliegveld gingen we op zoek naar een Air-Canada balie, waar we onze tickets
moesten laten stickeren. Omdat de tijd van de terugvlucht van Londen naar
Brussel gewijzigd is. Maar nergens een balie van Air Canada te vinden. Dan maar
eerst inchecken. De balie ging dus pas 2 uur van te voren open... Maar goed we
staan nu wel als eerste in de rij en maken misschien kans op een goede plek voor
Frans. Jawel hoor, er is nog plaats bij de nooduitgang, zodat hij ook kan
zitten. Nu maar hopen dat dat voor de vlucht van Londen naar St. John’s ook het
geval is. Na het inchecken konden we bij een partner van Air Canada onze tickets
laten stickeren. Ziezo dat was ook weer gebeurd. Op naar Londen.
In Londen moeten we eerst met de bus naar een andere terminal. Vervolgens moeten we 3 uur wachten om te kunnen boarden. We lezen een beetje en doen af en toe een dutje. We zitten dicht bij de rokersruimte, dus Frans is ook gelukkig. Een half uur voor vertrek verschijnt er op de borden dat we naar gate 29 moeten...
De vlucht van Londen naar St. John’s duurde 5 en een half
uur. Om 15.00 uur (Newfoundland time) landen we in St. John’s. Het is in
Nederland dan 19.30 uur. Nadat we door de douane zijn gegaan moeten we op zoek
naar onze koffers. Dat valt niet mee. Ze zijn allemaal van de band gehaald. Even
denken we dat ze er niet tussen liggen, maar na een kwartiertje hebben we ze dan
toch gevonden. Ze liggen allemaal op zijn kop en ondersteboven. We lopen
richting de balie van Avis, hier hebben we nl. een auto gehuurd. Dit gaat erg
gemakkelijk, we laten de voucher zien en we moeten een krabbetje zetten en 5
minuten later staan we buiten bij een grijze Chevy Malibu Maxx. Het is een grote
5-deurs auto, met alles erop en er aan. De koffers passen met gemak ik de
kofferbak. We vragen nog even aan de mevrouw van het tourist info, hoe we het
beste naar onze B&B kunnen rijden. We rijden er met gemak naar toe. “is dit nu
een grote stad?” het rijden in St. John’s stelt echt helemaal niks voor.
Bij
ons B&B adres ‘the Roses’ blijkt het huis vol te zitten en moeten we uitwijken
naar een ander huis. Dit is een paar straten verderop. Hier zijn 2 slaapkamers,
1 badkamer een keuken en een woonkamer. We zijn de enige gasten in dit huis, wat
een luxe! ’s Avonds gaan we de stad in op zoek naar iets te eten. Het meeste is
al vol want er is een conventie aan de gang en die mensen moeten toch ook ergens
eten nietwaar? Uiteindelijk vinden we bij Guv’nor nog een tafel. We eten als
voorafje een specialiteit uit Newfoundland. Deep fried
cod-tongues. Ziezo de eerste specialiteit hebben we binnen, gefrituurde
kabeljauwtongen. Eigenlijk zijn ze best wel lekker. Om 9 uur rollen we ons bed
in, we zijn nu bijna 24 uur wakker en erg moe. Maar de beste remedie tegen een
jet-lag is gewoon zo snel mogelijk in het ritme van het land komen, dan heb je
er het minste last van.
Dag 2: Zondag 5-6-2005
St. John’s-Mount Carmel (272 km)
We staan om 8 uur op en na een douch-je gaan we om 9 uur
een ontbijtje halen. De weergoden zijn ons goed gezind vandaag want het is een
heerlijke dag, volop zon! We schuiven aan bij een 8-tal Canadezen. We eten toast
en drinken koffie. We vervolgen onze weg en rijden eerst Signal Hill op. Van
hier hebben we een mooi uitzicht over over St. John’s en de haven. Op deze
heuvel staat de Cabott tower, hiervandaan stuurde Meneer Marconi de eerste
draadloze morsecodes naar Europa. Na een paar mooie foto’s te hebben gemaakt,
rijden we St. John’s uit richting het zuiden.
We gaan ‘the Irish loop’ nemen. Onderweg stoppen we nog bij een supermarkt voor
de eerste boodschappen. Bij Ferryland vinden we een mooi plekje om de lunch te
nuttigen. Op een bankje bij het water. In Ferryland is ook een bezoekerscentrum.
Hier was in de 17e eeuw één van de eerste Engelse nederzettingen.
Archeologen zijn nog steeds bezig om opgravingen te doen. Vele voorwerpen kunnen
we bezichtigen in het museum. We lopen een rondje langs de opgravingen, maar wij
als echte Europenen zijn niet echt onder de indruk. Mooi is wel om te zien hoe
de Canadezen hier mee omgaan. Als we Ferryland verlaten is het 3 uur ’s middags.
We komen om 4 uur aan in Trepassey, hier is een mooie B&B, we twijfelen even of
we hier blijven, maar we vinden het eigenlijk nog iets te vroeg en we besluiten
verder te rijden. We komen door het ‘Avalon wilderness reserve’ waar een kudde
van zo’n 3000 caribous leven. Het is een indrukwekkende vlakte, we turen dan ook
een tijdje door onze verrekijker maar helaas, wij zien er geen. We besluiten in
St. Mary te overnachten, maar de B&B daar is gesloten. Althans, je moet eerst de
eigenaar bellen, en omdat wij geen telefoon bij hebben, wordt dat erg lastig.
Dus
dat wordt verder rijden. De volgende B&B is zo’n 40 km. verderop. Daar rijden we
dan ook naar toe. Deze is open en ze hebben nog 1 kamer beschikbaar. Gelukkig
hebben we de ‘travel guide’ bij. Hierin staat per plaats aangegeven welke
overnachtingsmogelijkheden er zijn. Er staat een klein verhaaltje bij en ze
zeggen wat het ongeveer kost. Zo kunnen we redelijk gemakkelijk leuke adresjes
vinden om te overnachten. Deze B&B (www.manor.infotechcanada.com)
ligt aan de Salmonier arm, heel mooi en rustig. We kunnen er gelukkig ook eten.
Ze hebben een kamer als restaurantje ingericht en we kunnen kiezen tussen zalm
in witte wijnsaus of kip met sinaasappelsaus. We kiezen allebei de zalm en
bestellen er ook meteen een flesje wijn bij. We krijgen vooraf nog een salade en
een kopje koffie na. Na de koffie maken we nog een wandelingetje langs het
water. Op onze kamer lezen we nog een beetje, maar vallen steeds in slaap. Om 10
uur gaan de luikjes dicht.
Dag 3: Maandag 6-6-2005
Mount Carmel-Dildo (234 km)
Om 8.30 gaan we eruit en gaan we naar het ontbijt. We
krijgen ‘French toast’ oftewel wentelteefjes!!! Hmm, dat is lang geleden, dat
smaakt wel. Voordat we verder gaan drinken we nog een kopje koffie, op de
veranda in het zonnetje. Heerlijk is het hier. We verlaten Mount Carmel en
besluiten naar het ‘Cape St. mary’s Ecological reserve’ te rijden.
http://www.k12.nf.ca/fatima/cmhome.htm Hier nestelt een hele grote
kolonie ‘Jan van Genten’ (Northen Gannets). We komen hier rond half 12 aan en we
kopen 2 kaartjes om naar ‘the rock’ te lopen waarop de vogels zitten.
We
moeten ongeveer een half uurtje lopen, bovenlangs de cliffs. Het zonnetje
schijnt nog steeds en als we een paar schapen tegenkomen hebben we even het idee
dat we in Ierland langs ‘the Cliffs of Moher’ lopen, maar dan in het klein...
We naderen de rots tot ongeveer een meter of 10. We nemen de tijd om een paar
mooie foto’s te maken. Nu zien we de voordelen van de extra zoomlens die we bij
ons fototoestel hebben gekocht. Weer terug bij de auto rijden we door naar
Placentia, de voormalige Franse hoofdstad ‘Plaisance’. Hier doen we weer wat
boodschappen, we krijgen nl. wel een beetje honger, het is dan ook al 3 uur, dus
dat zou best wel kunnen. We rijden een stukje verder en zien een mooi plekje om
te lunchen. We besluiten om door te rijden naar ‘Dildo’ (je lacht je krom met
die gekke plaatsnamen hier). Volgens de ‘travel guide’ 3 B&B’s welke allemaal
uitkijken op de Trinity Bay en hier zou je vanuit je tuinstoel potvissen moeten
kunnen zien. Maar dat geldt natuurlijk niet voor ons. Maar goed het idee alleen
al, is toch wel leuk! We hebben een kamer in ‘the inn by the bay’ en iets hoger
ligt het George House, die ziet er veel leuker uit.
www.innbythebaydildo.com
We vragen of we daar in kunnen maar helaas die is al gereserveerd. We ploffen
onze koffers op de kamen en gaan lekker in de tuin zitten met uitzicht op de
baai. We pakken onze boekjes erbij en genieten van het zonnetje. Even later komt
dat vrouwtje vragen of we toch in dat andere huis willen, want het koppel dat er
eerst zat heeft besloten in het gebouw beneden te blijven. Het is wel 40 dollar
duurder ($149) maar, wel veel mooier en knusser. Hier is ook nog een
mini-veranda en daar zitten we helemaal lekker, uit de wind! Zo warm als deze
dag zal het niet snel meer worden... We kunnen in het gebouw beneden dineren. We
eten gebakken kabeljauw, erg lekker, zeker met een lekker flesje witte wijn
erbij! Allen is het wel jammer dat de gerechten zo snel op elkaar volgen, maar
ja dat is nu eenmaal het gebruik hier. Op de kamer kijken we eerst nog maar eens
naar de route en die dingen die we nog wille bezichtigen. Volgens Frans hebben
we tijd zat, maar volgens mij komen we tijd te kort. Het blijkt dat ik gelijk
heb, en we besluiten om de volgende dag een flinke rit naar Twillingate te
maken. Dat zou namelijk the place 2b zijn voor de ijsbergen en de walvissen...
Dag 4: Dinsdag 7-6-2005
Dildo-Twillingate (428 km)
Na een ontbijtje (wederom french toast en 2 worstjes...)
gaan we op pad naar Twillingate. We tanken voor de eerste keer en proberen naar
huis te bellen maar op het veer en in de Gerard vd nissestraat is niemand thuis.
Dan
doen we dat nog wel eens een andere keer. Een minuutje naar Nederland bellen
kost $7,60 dus ik denk niet dat we erg veel zullen bellen. Bij Gambo stoppen we
even bij een vieuwpoint (en voor een sigaretje...). We trekken onze trui maar
aan, want het is hier wel erg koud, het is al een hele dag bewolkt en het waait
erg hard. Bij dit vieuwpoint is verder niemand te bekennen behalve een hotdog
verkoper. Dat komt goed uit want het is 1 uur en dan smaakt een hot dog wel. We
blijven niet lang, want het is hier veel te koud, door die harde wind. Brr.
Na een mooie route over de eilandjes komen we aan in
Twillingate. Hier rijden we eerst een rondje. We gaan o.a. naar Long Point.
Vanaf daar zou je de ijsbergen perfect moeten kunnen zien. Maar het is
ondertussen gaan regenen en het waait nog steeds erg hard. Het zal wel door het
weer komen, maar we zien geen ijsberg. Hopelijk is het morgen wat beter als we
het water op willen. We zien hier nl. nog een bootje varen, maar dat gaat echt
enorm te keer, daar zien we ons nog niet op zitten. We gaan op zoek naar een
overnachtingsadres. We zien wel veel B&B’s maar we willen eigenlijk liever een
cottage, zeker met dit weer, dan ben je niet zo op je slaapkamer aangewezen,
maar heb je tenminste nog een fatsoenlijke plek om te zitten. We komen
uiteindelijk uit bij de ‘Atlantic Vieuw’ Cabins in Little Harbour, een paar km
van Twillingate vandaan. We nemen het grootste huisje voor $80,- per nacht met
een geweldig uitzicht! We blijven hier 2 nachten omdat we morgen op een bootje
naar de ijsbergen en walvissen willen gaan.
We
rijden terug naar Twillingate om boodschappen en besluiten om niet zelf te koken
maar gewoon naar een restaurantje te rijden. Eerst vragen we de weg naar een
slijterij. Een medewerker van de supermarkt stapt nl. net in zijn auto, en hij
rijdt ons even voor naar de slijterij. Wat en service! Na een lekker wijntje te
hebben uitgezocht en een sixpackje bier rijden we terug naar het huisje om nog
wat te lezen. Tegen 7 uur stappen we weer in de auto, en rijden we naar harbour
vieuw. Hier eten we weer vis. Als we terugrijden komen we langs een
internetcafé. Hier drinken we een kop koffie en lezen wat mailtjes. Zo lezen we
dat de B’s kampioen zijn geworden! Jippie! Goed gedaan jongens en een compliment
voor interim coach Marco, die met zijn gsm nog wat foto’s heeft meegestuurd.
Leuk! We sturen wat mailtjes terug en rijden weer naar ‘ons’ huisje waar we gaan
slapen en dromen van...mooier weer!
Dag 5: Woensdag 8-6-2005
Twillingate (56 km)
Vandaag blijven we een hele dag in Twillingate. Helaas is
het weer nog steeds niks. Het waait nog steeds heel hard en het is bewolkt. We
slapen lekker uit en ontbijten op het gemakje. Rond half 12 gaan we eerst weer
met de auto naar Long Point. Het uitzicht is nog steeds het zelfde (geen
ijsberg), en het gaat nu dus ook nog regenen. Bah! We rijden naar ‘the iceberg
craftshop’ vanwaar ze boottochten maken naar de ijsbergen en de walvissen.
http://www.icebergtours.ca/icebergshop.htm Als we daar binnenstappen, horen
we de kapitein net vertellen dat er momenteel geen ijsbergen zijn. Sjips zeg,
dat is jammer, daar hadden we ons nu net zo op verheugd!
Hij
vertelde dat het ijs van Labrador ervoor zorgde dat de bergen een andere kant op
dreven dan normaal, of zo iets dergelijks. Normaal zijn ze er volop rond deze
periode, dus dat was het probleem niet. Vorig jaar lager er zelfs bij ons huisje
voor de deur in de baai, lazen we in het gastenboek. Maar helaas dit jaar niet.
Sjongejonge dat hebben wij weer! We konden nog wel mee voor een tochtje langs de
coastline. Nou, nee hoor, met dit weer? Nee dank je! We kopen nog 2 kaartjes van
ijsbergen zodat we thuis kunnen laten zien, wat we normaal gesproken hadden
kunnen zien. We rijden maar terug naar ons huisje waar we weer wat lezen een
glaasje wijn drinken en een spelletje kolonisten spelen. Om half 7 rijden we
weer terug naar Twillingate waar we in een simpel restaurantje eten. Frans eet
fishnuggets en ik en pizza. (even een keertje geen vis voor mij). Bij het huisje
aangekomen gaan we natuurlijk weer lezen. Als dat zo doorgaat, komen we echt
boeken te kort.
Dag 6: Donderdag 9-6-2005
Twillingate-Rock Harbour (569 km)
Vandaag verlaten we Twillingate. Het weer is omgeslagen en
het schijnt weer 7 zonnen. We checken uit en gaan op pad. We zijn lekker vroeg
vertrokken, dus we schieten aardig op. De bedoeling is om vandaag naar het Gros
Morne N.P. te rijden.
http://www.pc.gc.ca/pn-np/nl/grosmorne/index_e.asp
Onderweg
tanken we nog een keer. We komen om ongeveer 3 uur aan in het park. We rijden
eerst naar de zuidkant. Hier bevinden zicht de Tablelands. Hier kun je een mooie
wandeling maken, wat we dan ook doen. The Tablelands is een gedeelte waar de
aardkorst door verschuiving van continentale platen bovenop is komen te liggen.
(zo’n 430 miljoen jaar geleden). Het is een hele bijzondere omgeving en het
zonnetje schijnt nog steeds, zodat we lekker zonder jas een paar uur kunnen
rondlopen. Het is een beetje een maanlandschap. Als we weer terug bij de auto
zijn rijden we richting Trout River op zoek naar een leuk overnachtingsadres.
Omdat we het daar allemaal ‘net niet’ vinden besluiten we toch maar naar de
Noord kant van het park te rijden. Het is dan half 6. Maar goed naar rock
Harbour, het plaatsje wat we op het oog hebben om te overnachten is nog wel zo’n
anderhalf uur rijden. We wagen het er maar op. Onderweg zie ik ineens iets staan
wat verdacht veel weg
heeft van een moose of caribou. Dus ik roep “stop stop terug terug’. En ja hoor
daar staan er 3 bij een picknickplek te grazen. We kunnen ze mooi op de foto
zetten. (wat ben ik weer blij met onze zoomlens..!) Als we in Rock Harbour zijn
rijden we eerst een rondje door het dorp. Er zijn veel plekken om te
overnachten We kiezen voor de ‘Gros Morne Cabins’ dit zijn erg mooie en schone
blokhutten voor $99 per nacht.. We gaan
eerst
maar een hapje eten want het is al weer 8 uur. In ‘Fishermans Landing’ eet ik
een ‘shrimpboat’ garnalen op 5 verschillende manieren klaargemaakt. Frans kiest
voor een ‘fishermans platter’. Het is weer veel te veel, maar wel erg lekker.
Bij de cabin drinken we buiten nog een biertje en kijken we naar de ondergaande
zon terwijl de buurman ‘Nothing Else Matters’ van Metallica op zijn gitaar
speelt! Dit is genieten.
Dag 7: vrijdag 10-6-2005
Rock Harbour (56 km)
Vandaag willen we een boottocht maken over de ‘Western
Brook Pond’. We rijden eerst naar het visitorscentre waar we alvast reserveren.
We rijden eerst naar ‘Lobster Cove Light House’, waar we de zee in turen op zoek
naar ...? Ja we zien iets, Inge zegt meteen dat het een walvis is, maar Frans
houdt het op een dolfijn... Wie is hier nu pessimistisch??? Het is met het blote
oog eigenlijk niet te zien, je hebt er toch wel de verrekijker nodig, en dan
moet je maar net geluk hebben dat je de goede richting uitkijkt. We rijden
verder naar het beginpunt van de wandeling naar de Western Brook pond. Het is nl.
nog een kilometer of 3 lopen voordat we bij de boot zijn.
Het
weer wordt steeds minder, maar dat maakt de wandeling er niet minder mooi op.
Het is een hele leuke en mooie route door de drassige gebieden. We moeten nog
een uurtje wachten voordat we de boot op kunnen, dus dat wordt lekker mensen
kijken. Er is net een buslading met bejaarden aangekomen. Deze komen 1 voor 1
ieder op hun eigen tempo aangelopen. Ze zijn echt superblij dat ze het hebben
gehaald. Ze hebben van de reisleiding ook allemaal een ‘happy meal’ doosje
meegekregen met een lunchpakketje erin. Erg grappig om deze oude dozen met hun
dozen
in de weer te zien. Op de boot blijkt het niet zo warm te zijn en zitten kunnen
we ook niet meer. Ze proppen iets te veel mensen op een boot is onze mening.
Maar goed we staan voor op de boot, en hebben voor de foto’s wel een mooi
plekje. Het is een supermooi Fjord en we kijken onze ogen uit. We zien veel
watervallen en bovenop ligt er nog sneeuw. Op de terugweg door het fjord gaat
het helaas regenen, over watervallen gesproken... Samen met de best wel harde
wind maakt het er niet warmer op. Terug aan land drinken we eerst een bak koffie
(slootwater) en lopen we de 3 kilometer weer terug. Als we bijna bij de auto
zijn zien we nog een moose staan. We proberen er snel snel een foto van te maken
maar hij krijgt ons in de gaten en rent weg. Hij staat nog net op de foto, het
was dit keer zo’n echte met een gewei! Terug bij de cabin aangekomen duiken we
onze boeken weer in en gaan we om half 7 naar Java’s Jack om te eten. Het is een
heel gezellig huiskamer restaurant, of eigenlijk een slaapkamer restaurant, want
wij hebben een tafeltje boven, in wat volgens ons de slaapkamer geweest moet
zijn. Beneden is er een bar en verkopen ze kunst en snuisterijen. Frans eet
loeigrote mosselen (een beetje té groot eigenlijk) en ik neem een seafood
fettucini. Natuurlijk bestellen we er ook weer een flesje wijn bij. Na een kop
koffie gaan we weer naar ons huisje. Op ‘the weather channel’ geven ze voor de
komende 2 dagen mooi weer af en daarna 3 dagen regen...
Dag 8: zaterdag 11-6-2005
Rock Harbour - St Anthony(417 km)
Als ontbijt halen we weer wat muffins. We checken op tijd
uit en gaan op pad naar het noorden. We komen onderweg lang het ‘Arches
Provincial park’ Drie stenen bogen, die net in het water staan.
Ze
zijn in 400 miljoen jaar uitgesleten door wind en water. We kijken even rond en
gaan dan verder naar het ‘table point ecological reserve’ maar ik denk dat we
daar voorbij zijn gecrost. We zijn nergens bordjes. Hier zouden we fossielen te
zien krijgen. Als we terug rijden moeten we toch ook weer langs deze weg, dus
dan proberen we het nog wel een keer. We rijden verder naar het noorden, naar
Port au choix, waar ook weer een heleboel opgravingen zijn gedaan van volken die
daar hebben geleefd, van de indianen, eskimo’s en de beothuks, tot later de
europeanen. We bekijken een video in het visitorscentre en bekijken de
opgegraven spullen. We rijden weer verder maar gaan eerst tanken. Bij dit
tankstation zit een subway, waar je lekkere broodjes kunt bestellen, dus daar
nemen we er 2 van mee. Die eten we straks onderweg wel op op een mooi plekje.
Tegenover het tankstation is een ‘whale museum’ hier nemen we een kijkje. Het is
een geinig museum van een kunstenaar die van alles
verzamelt
over walvissen, er hangt een heus skelet binnen. Als we weer verder rijden langs
het water, zien we ineens een walvis voor ons neus. Snel zetten we de auto aan
de kant en maak ik er foto’s van. Dit is de eerste keer dat we van zo dichtbij
een walvis zien, en we zitten nog niet eens op een whale watch boot...! We
rijden nu in 1 stuk door naar St. Anthony. Hier in de buurt is namelijk een
vikingnederzetting, die de moeite waard moet zijn om te gaan bekijken. Tevens
willen we nog een whale watch tocht maken hier. Na dat we het plaatsje hebben
verkend belanden we in een motel, ‘Haven inn’. Bij het inchecken vraag ik aan de
receptioniste of de maatschappij die de walvistochten doet morgen vaart. Toen
vertelde ze dat dat het geval was, maar als we ook nog een ‘iceberg’ wilde zien,
we beter naar l‘Anse aux meadows konden rijden, want daar was en ijsberg
vastgelopen. Wauw, dus dan zien we misschien toch nog een ijsberg morgen! De
keuze was dus ook snel gemaakt, wij gaan in l’Anse aux meadows whale & iceberg
watchen! Ze varen al om 10 uur, dus dat wordt vroeg opstaan.
Dag 9: zondag 12-6-2005
St. Anthony - Rock Harbour (419 km)
We staan om 7.30 uur op want we willen op tijd bij de boot
zijn, zodat we zeker mee kunnen. We hebben nl. niet gereserveerd. We ontbijten
in het motel en checken uit. Om kwart over 9 zijn we bij de boot die ons naar de
ijsberg en (hopelijk) ook walvissen zal brengen. Als we een kaartje kopen (we
kunnen nog mee) wijst de kapitein ons even op de ijsberg...
Oeps,
die hadden we even over het hoofd gezien. Dit is wel extra leuk, net nu we alle
hoop op een ijsberg hadden laten varen, gaan we er dan toch nog eentje zien. Het
is een schitterende ochtend, en de boot vaart dus ook rustig richting de
ijsberg. 1/3 van de hoogte van een ijsberg steekt boven water en het water is
hier 200 ft diep. Omdat deze ijsberg is vastgelopen, betekent dat dat hij 300 ft
groot is, dat is zo’n 90 meter. We varen er een paar rondjes rond, zodat we er
een heleboel mooie foto’s van kunnen maken. De kapitein schept nog wat
ijsberg-ijs uit het water en dan gaan we op zoek naar de walvissen. Na een
minuut of 10 zien en horen we dan 2 bultrugwalvissen. We zijn er nu echt heel
dichtbij, een metertje of 10 ongeveer. Volgens de kapitein zijn ze een beetje
aan het spelen aan de oppervlakte, en daarom komen ze zo vaak boven. Dat is dan
ook meteen de reden dat we hun staart niet te zien krijgen. Die laten ze
schijnbaar alleen zien, als ze een diepe duik gaan maken. We maken er een
heleboel foto’s van. We varen weer terug naar de kant. We hebben het wel
getroffen met het weer. Er zitten op onze boot ook mensen die gistermiddag ook
mee waren, maar toen was het een enorm slechte zee en heel erg mistig, ze hebben
toen amper wat kunnen zien. Ze zijn speciaal teruggekomen deze ochtend om
dezelfde tocht nog eens met mooi weer mee te maken. Na deze geweldige ervaring
gaan we een hapje eten in ‘Norseman’ restaurant. We krijgen een glas water en de
serveerster vertelt ons dat het ijs is, wat zojuist door de kapitein is
gevangen, dat kan kloppen, want we zagen hem net met een emmer van de boot naar
het restaurant lopen. Na deze heerlijke lunch (broodje kip en een minipizza)
gaan we naar ‘Norstead’ een nagebouwd viking dorpje. Er lopen ook een aantal
vikingen rond die uitleg geven over de leef wijze van deze europeanen. Zo leggen
ze ons uit dat de boot (een replica van een echt Vikingschip) waar we naar staan
te kijken (de knarr) echt heeft gevaren van Groenland naar Newfoundland. Ze
hebben er een dag of 35 over gedaan. Een ander viking ‘Kol’ genaamd geeft ons
uitleg over een heleboel ander leefgewoonten van de vikingen, hij loopt met ons
mee de gebouwtjes in en weet over alles wel iets te vertellen. We komen bijna
niet meer van hem af. Maar hij brengt het wel heel leuk, onze Kol.... Als we
naar het nationale park rijden, staat er nog een schitterende moose te poseren
aan de kant van de weg. Foto's!
We vervolgen onze weg naar l’Anse aux meadows national historic site. Daar krijgen we weer eerst en film te zien. Deze gaat over een Noor en zijn vrouw die deze viking nederzetting heeft ontdekt in 1956. Het is een erg interessante documentaire. We nemen nog een kijkje in het visitorcentre waar allerlei attributen tentoongesteld liggen. Vervolgens gaan we naar buiten, naar de originele site. Omdat ze alle opgravingen terug hebben dichtgegooid is er niet zo heel veel meer te zien dan in Norstead. Ondertussen is het al 3 uur geweest en we willen nog een stuk terug nar het zuiden rijden. Onderweg neemt Inge het stuur nog even over en rijdt ook een uurtje of 2. (met volle vaart een Moose voorbij...oeps, die zag een beetje te laat, dan moet ik eigenlijk afremmen zeker?). We proberen nogmaals bij het Tablepoint provincial park te komen om de fossielen te bekijken, maar we kunnen het niet vinden. Het is al 6 uur maar we besluiten toch maar door te rijden naar Rock Harbour en daar in een motel ofzo te overnachten (we kennen dat plekje toch al) Bij de picknickplek S.S. Ethie gaan we eerst even een sigaretje roken (Frans dan toch...) Op het strand liggen wrakstukken van de SS Ethie die hier in 1919 in een zware storm is gestrand. Overal liggen ijzeren brokstukken.
Om 8 uur zijn we in Rock harbour bij het motel. Ze hebben nog een kamer over, maar de diningroom is al gesloten, die sluit al om 8 uur. Jammer. Dan gaan we maar naar het restaurantje op de hoek, daar zijn we al eerder geweest. Het was een lange dag, maar wel een geweldig. We hebben vandaag eigenlijk bijna alle hoogtepunten van Newfoundland gezien. Walvissen, een ijsberg, een moose en de vikingen. Nou dan kunnen we wel naar huis! Nèèèh.....we willen meer!!!
Dag 10: maandag 13-6-2005
Rock Harbour-Port Union (641 km)
Het wordt vandaag weer een lange autodag. We willen naar
het Bonavista schiereiland. Daar ligt onder andere de plaats Trinity. Daar heb
ik vel mensen over gehoord en moet een leuke en bijzondere plek zijn. We kunnen
daar dan 2 nachten blijven als we willen. We ontbijten voor het eerst a la carte
en gaan nog even langs de supermarkt om wat water, sap en mueslirepen.
Om
10 uur verlaten we Rock Harbour. Ze hadden voor vandaag slecht weer afgegeven,
daar leek het ook wel even op, maar als we even aan het rijden zijn hebben we
alleen nog maar zon. In GrandFalls Windsor kopen we een broodje bij de subway.
Hmm, lekker hoor! We rijden verder en komen rond 5 uur aan in Trinity. Dit is
een geinig plekje, wat echt op een dorpje lijkt, met straatjes en een pleintje.
Dit in tegenstelling tot de meeste andere plaatsen in Newfoundland. Maar goed
daar had je het dan ook wel mee gezegd. Trinity was uitgestorven en verlaten. De
4
B&B’s waar we voor de deur hebben gestaan waren gesloten. En er was in geen
velden of wegen iemand te bekennen. Brr, we krijgen er gewoon een beetje
kippevel van. Het lijkt wel een spookstadje. Nee, we willen hier weg. Trinity is
niet wat we ons ervan hadden voorgesteld. Waarschijnlijk is dat in het
hoogseizoen heel anders! Het is 6.45 uur en we beginnen een beetje honger te
krijgen, het regent nu dus wel, en nu begint ook nog de auto te piepen. Wat
blijkt? De benzine is bijna op! Hellup! Nog 20 kilometer rijden voordat we het
volgende dorpje tegenkomen, dat moet toch nog wel lukken toch? Volgens de
travelguide is daar in Port Union een motel. Nu maar hopen dat we er ook kunnen
eten.... Het is een beetje een vaag motelletje, maar ze hebben een restaurant.
Dus het zal ons een worst wezen...
Dag 11: dinsdag 14-6-2005
Port Union-Hearts Delight (300 km)
We slapen iets langer dan anders. Het weer is enorm slecht
gebleven. Het waait erg hard, het regent en het is mistig. Na het ontbijt
checken we uit en rijden naar het dichtstbijzijnde tankstation. Als we getankt
hebben rijden we door naar het puntje van Bonavista. Het is hier erg mooi, maar
hééél koud. We proberen een foto te maken van de golven die breken op de rotsen,
maar
we krijgen onze jas niet aan van de harde wind, en we waaien bijna weg. We
blijven dan ook maar in de auto zitten en kijken naar de golven, en toepen om de
beurt: “Zoo daar, moet je die zien!” Dan is dan ook wel weer mooi natuurlijk.
Bij een tankstation kopen we wat te eten en we rijden weer richting Dildo, daar
zijn we al eerder geweest. We komen uit bij Heart’s Delight. Hier is een mooie
B&B. ‘The Beacon’. Het zijn hele aardige mensen en ze hebben nog 1 kamer vrij.
Ze vragen of we ook mee eten, we kunnen kiezen tussen krab en kip. We kiezen
beide voor de kip en gaan op onze kamer even relaxen. Onze kamer heeft een
gigantisch groot bed. Het lijkt wel breder dan dat het lang is. Dat is wel fijn
voor Frans, kan hij met zijn 2 meter eindelijk eens in een fatsoenlijk
bed
liggen. Tijdens het diner maken we kennis met de 5 andere gasten, allen
Canadezen. Het is erg gezellig. Vooraf krijgen we een salade, met gerookte zalm
erbij. Zelf gerookt door de gastheer. Die kan enorm lekker koken, hij heeft het
brood zelf gemaakt en ook de boter. Hij heeft een eigen groente- en kruidentuin
en een heleboel kippen, leg- en slachtkippen. Zelf zijn koffiebonen brandt hij
zelf. En speciaal voor ons, Nederlanders die van een sterk bakkie koffie houden,
maakt hij een espresso. Hij was helemaal gelukkig dat hij eindelijk zijn
espresso apparaat weer eens kon gebruiken! Dit is echt een superadresje!
Dag 12: woensdag 15-6-2005
Hearts Delight – Brigus (243 km)
Wat een heerlijk bed, daarin raak je elkaar gewoon kwijt.
Bij het ontbijt (bacon &scrambled eggs) kletsen we weer wat met de andere
gasten. We vragen waar we het beste nog eens kunnen gaan Whale watchen, en
volgens één van hun (een vrouw die bij Canada select werkt) kunnen we het beste
met O’Briens gaan. Daar gaan we vrijdag dan maar naar toe. Nadat de gastvrouw
voor ons de tickets heeft bevestigd, en ons een aantal tips heeft gegeven over
bezienswaardigheden in de buurt, 
rijden
we verder. We doen de ‘Baccelieu trail’. In Heart’s Content bezoeken we het
Cable museum. Dit is erg interessant. Nadat meneer Morse de Morse-code had
uitgevonden en er overal kabels lagen tussen delen van USA en Canada, was
Newfoundland aan de beurt. Het werd een kabel onder water die van Nova Scotia
naar Newfoundland. Het volgende project was Europa met Noord Amerika te
verbinden. Na vele mislukte pogingen en vele jaren later, is het gelukt om
omstreeks 1860 met een enorm schip die kabel gelegd te krijgen. Deze verbinding
is tot in de 50er jaren in tact gebleven. Nu kun je in het museum de kabels
binnen zien komen. Buiten zie je ze zelfs uit het water komen. We krijgen
natuurlijk eerst weer een info-film te zien en bekijken daarna het museum. Dit
was een goede aanrader van de gastvrouw van vanmorgen, zeker op zo’n druilerige
dag! We rijden verder en komen bij ‘Grates cove’, hier kun je muurtjes zin die
vroeger als afscheiding en bescherming dienen van groentetuinen. Je ziet deze
muren in Ierland en Engeland nog steeds.
We rijden verder naar bay de Verde omdat dat zo’n leuk plekje zou moeten zijn.
Frans rijdt alleen zo het terrein van de visfabriek op. Er komen net een
heleboel mannen en voornamelijk vrouwen naar uiten, wel een stuk of 50/60. Oeps,
we worden omsingeld... Nee hier zitten we niet goed. We draaien om en rijden
weer terug. Het plaatsje valt een beetje tegen, het is 1 visfabriek met wat
huizen er omheen. Door de mist rijden we langs de andere kust van dit
schiereiland weer terug. Bij een tankstation kopen we een belegde boterham en
rijden we naar de plekjes Cupids en Brigus. In Brigus vinden we een B&B waar we
overnachten. Het is een beetje een simpel kamertje en we kunnen er niet eten,
maar wat geeft het. We rijden naar Bay Roberts om een hapje te eten. We eten bij
Linda’s homecookin’ maar het eigenlijk gewoon een snackbar en wij zijn de enigen
die er binnen zitten. Bij de drive-inn van de koffie keten Tim Hortons kopen we
2 koffie. Alleen zit er gen suiker in (daar hadden we misschien om moeten
vragen). We gaan dus nog even langs de supermarkt om suiker...Terug bij de B&B
lezen we nog een paar uur en gaan dan slapen.
Dag 13: donderdag 16-6-2005
Brigus-St. John’s (139 km)
Na een stevig ontbijt, 2 gebakken eieren met bacon en toast
rijden we in de richting van St. John’s. Het weer wordt een klein beetje beter.
Op de radio horen we dat het morgen niet echt veel beter wordt, hé zo was het
eerst niet voorspeld. We besluiten om eerst maar naar Bay Bulls te rijden om
vandaag te gaan Whale watchen. Onderweg hier naar toe rijden we door dichte mist
en regen en twijfelen we weer wat we moeten doen. We rijden maar gewoon door
naar de kust en zien daar wel wat we gaan doen. Daar aangekomen lijkt het zowaar
weer op te klaren, het is in elk geval niet meer mistig.
Bij O’Briens kopen we een kaartje voor de tocht van 2 uur. Het is half 12 en we
hebben nog tijd over. We drinken daar eerst een kop koffie en rijden vervolgens
nog wat rond in de omgeving. In Witless Bay zit een klein café, met één
internetcomputer. Hiervan maken we meteen even gebruik om wat mailtjes naar het
thuisfront te sturen. We rijden terug naar O’Briens en varen om iets over 2
richting Hull island waar zich duizenden papagaaiduikers bevinden, ook wel
puffin-island genoemd. Deze geinige vogeltjes kunnen diep duiken en fladderen
enorm snel met hun vleugels. Het is erg leuk om ze bezig te zien, en ze zijn erg
fotogeniek! We varen verder op zoek naar de walvissen. En jawel er is een
humpback gesignaleerd. Ze vertellen heel veel over deze walvissen en we krijgen
voor het eerst een staart te zien. Dat betekent dat hij gaat duiken. Omdat we er
naast varen krijgen we het niet echt goed op de foto. Het water is ook erg
ontstuimig, en we moeten ons goed vast houden aan de reling van de boot. Brr,
het is hier erg koud, nu begrijpen we waarom ze handschoenen uitdeelden. Komen
ze toch nog van pas. We komen
niet
zo dichtbij de walvissen als de vorige keer, maar al met al was het weer een
geslaagde tocht. We rijden weer verder naar St. John’s waar we nog 2 nachten
zullen blijven. Het zoeken naar een slaapplek is natuurlijk weer heel moeilijk
met zoveel keuzes. Maar ineens ziet Frans een bord staan van een hotel, met
foto’s erbij. Het ziet er op de foto’s erg mooi uit, en we besluiten eens te
vragen of er nog plek is. Dat blijkt zo te zijn, de receptioniste laat ons een
kamer zien. Wauw, wat een plaatje! Schitterende moderne kamers, oké ze zijn een
beetje prijzig, maar voor de laatste 2 nachten vinden we dat niet erg. We
relaxen nog een beetje en gaan tegen 7 uur de stad in, op zoek naar een
restaurant. We willen naar Olivers, hier waren we 2 weken geleden ook, maar toen
zat het helaas vol. Het zag er erg gezellig uit binnen. Maar nu is er wel plek!
Het eten (en de wijn) is echt verrukkelijk! Frans neemt gambas vooraf en lam als
hoofdgerecht en ik ga voor de geitenkaas en een filet mignon. Superrestaurantje!
Na het eten gaan we nog even naar George street. (Dé uitgaansstraat van St.
John’s. In een Ierse pub drinken we nog een paar biertjes en lopen terug naar
het hotel. Dit is nog een fijne wandeling van zo’n 20 minuutjes.
Dag 14: vrijdag 17-6-2005
St. John’s (139 km)
Na een heerlijk ontbijt, compleet met vers fruit en
yoghurt, gaan we naar het Ecocentre. Dit zou volgens de kenner een ‘nice and
interesting’ centrum zijn. Eerst bezoeken we de Titanic hal.
(deze
ligt ergens voor de kust van Newfoundland) Hier lezen we de verhalen van de
overlevenden en zien we spullen die gebruikt zijn in de film. Het is een boeiend
verhaal, waarin ook verteld wordt wat er eigenlijk allemaal is misgegaan. Het
andere deel van dit centrum is een hal met de uitleg van het ontstaan van de
aarde. Als laatste gaan we de film bekijken (die je eigenlijk als eerste moet
zien, maar goed...) Na het bezoek aan dit centrum rijden we naar Cape Spear. Dat
is het meest oostelijke puntje van het continent Noord-Amerika. Hier liggen ook
2 grote kanonnen en een hele grote bunker die in de 2e wereldoorlog
hier zijn gezet voor de verdediging van St. John’s. De rotsen zijn erg mooi, het
lijkt wel of ze van fluweel zijn. De oudste watertoren van Newfoundland staat
hier ook. Een erg mooi punt, met geweldige uitzichten. Er is alleen maar 1
nadeel. Het is ontzettend koud. Als dat niet het geval was geweest, dan hadden
we hier nog wel een paar uurtjes kunnen doorbrengen. Beetje het water inturen op
zoek naar walvissen. We rijden terug richting St. John’s en lunchen bij de Mac.
(De eerste keer deze vakantie) We rijden verder naar het noorden, maar dan
begint het zo enorm hard te regenen, dat we besluiten terug naar het hotel te
gaan en nog wat te gaan lezen. ’s Avonds lopen we door de stromende regen op
zoek naar een restaurantje. We nemen de eerste die we tegenkomen, een Italiaan.
Dag 15: zaterdag 18-6-2005
St. John’s – Brussel
De laatste dag. Vannacht om 23.55 uur vliegen we terug Na
het ontbijt gaan we de koffers inpakken. We proberen de beautycase ook in de
koffer te proppen zodat we daar niet mee hoeven rond te lopen. En warempel, dit
lukt! We checken uit en rijden naar het fluvarium, een educatief centrum waar ze
laten zien wat er allemaal in zoet water leeft.
(Je
moet toch wat doen, in die laatste uurtjes...) Omdat we te vroeg zijn (het gaat
pas om 12 uur open) maken we eerst een wandeling bij een meer. Door een klein
bos hebben ze een leuk wandelpad aangelegd. Het fluvarium is wel geinig maar
niet voor herhaling vatbaar. Na dit bezoek rijden we naar de Subway om voor de
laatste keer zo’n lekker broodje te eten. We rijden Signal Hill weer op, en
willen daar (al genietende van het uitzicht, ons broodje op eten, helaas is het
ontzettend mistig. Het zit potdicht en zien niks. Hmm, nou ja toch maar dat
broodje op eten (honger). Frans stapt nog even de auto uit voor een sigaretje en
merkt dat het onwijs koud is. Brr, ik blijf wel effe zitten! Vervolgens rijden
we naar het vliegveld om de auto in te leveren en alvast in te checken (dan zijn
we van die koffers af) De auto inleveren is echt peanuts! We kijken bij de
incheckbalie van Air Canada en laten onze tickets zien. Het is geen enkel
probleem om al in te checken en onze koffers achter te laten. Mooi, het is nu
15.00 uur ’s middags, we vliegen pas om 23.55 en we zijn lekker al van die
bagage af. Dat is perfect, zo zouden ze dat bij ons ook moeten doen! We lopen
naar buiten en nemen een taxi terug naar het centrum. We slenteren een beetje
langs de winkeltjes en duiken uiteindelijk een pub in. Als we daar 2 uur later
weer naar buiten stappen is het maar weer eens aan het gieten. We gaan er maar
doorheen en gaan op zoek naar een restaurantje. We eten uiteindelijk in een
andere pub (stew en lasagne) en gaan dan nog maar even naar O’Reilly’s. The
place to be! Hier is net een jam sessie begonnen. Dat is leuk, er komen steeds
meer mensen met een
instrument
binnen en gaan erbij zitten en spelen mee. Dit is erg leuk, en de muziek die ze
spelen lijkt erg Iers. Om half 10 gaan we op zoek naar een taxi, om ons terug
naar het vliegveld te brengen. We zijn er mooi op tijd. Het vliegtuig vertrekt
ook mooi op tijd. In 4 en een half uur vliegen we naar Londen, waar we nog een
paar uur moeten wachten (die lijken wel erg lang te duren). Als onze vlucht dan
eindelijk op de schermen verschijnt, zuchten we eens diep, want er staat delayed
achter. Pfff, al met al een klein uur te laat gaan we dan toch de lucht in. Het
is een piepklein vliegtuigje. Met aan de ene kant één rij stoelen en aan de
andere kant 2 rijen. Het weer is héél helder en we kunnen alles erg goed zien.
Het kanaal met de hoovercrafts en later ziet Frans zelfs Zaamslag nog liggen, ik
krijg net het waterfront in Terneuzen in het oog, makkelijk is het niet, want we
moeten door het raampje van de buurman kijken (aan de andere kant van het
gangpad). In Brussel staan Frans z’n ouders ons op te wachten en merken we pas
wat een temperatuursverschil het eigenlijk is. Van 4 graden en regen en mist in
St. John’s naar 32 graden in Brussel...
